(bron: flickr.com; foto Jeff Clow)De zon kwam vanmorgen op vanuit een roze mist... het is vreemd stil. Het lijkt of we de enige levende wezens zijn in een eindeloze wereld. De mannen waren bedrukt vanmorgen. Ze aten hun ochtendbrood in stilte. Geen grap weerklonk.
Hierboven aan dek zie ik de officieren met elkaar staan fluisteren. De bootsman wordt geroepen. Er wordt overlegd. De boots schudt zijn hoofd, steeds heftiger gaan zijn gebaren. Ik hoor hem het woord 'cycloon' noemen... Hij draait zich om, rent het trapje van het campagnedek af, en verdwijnt benedendeks. De kapitein geeft bevel alle zeilen bij te zetten. Kennelijk wil hij haast maken met het bereiken van het eiland Hispaniola, dat al met het blote oog te zien is. De wind is gunstig, zij staat pal achter. De lucht betrekt echter snel, als ik omkijk zie ik dat hij daar een vreemde zwavelachtige kleur heeft gekregen. Ook de zee ziet er anders uit dan anders, het lijkt wel of hij hol is gaan staan...
http://www.youtube.com/watch?v=SPwprLJZE34
(muziek Procol Harum)
2 opmerkingen:
Hehe... het is gek, maar het lijkt wel of dit fragmentje bol staat van de symboliek :-)
Spannend Wil. En zoals Rob het interpreteert had ik nog niet gedaan, maar hij heeft wel een punt! :D
Bij het lezen van de eerste paar zinnen dacht ik: "was een deel van mijn mannen maar zo stil 's morgens", maar jouw bemanning heeft misschien geen ADHD? Nee, dat was er toen nog niet natuurlijk.Je gaat toch wel door met je scheepsjournaal als 23 dingen is afgelopen?
Een reactie posten